COŚ NIECOŚ O KOLCZASTYCH ROŚLINKACH

Kaktusy i inne sukulenty wbrew rozpowszechnionej opinii nie rosną tylko i wyłącznie na pustyniach. W naturze rośliny te dostosowały się do życia w bardzo różnych, często ekstremalnych warunkach, m.in. na ośnieżonych Andach, parnych dżunglach dorzecza Amazonki, suchych płaskowyżach Kolorado. W poszczególnych rejonach kaktusy rosną na różnych glebach, t.j. wilgotnych i próchniczych w lasach tropikalnych, gliniastych na sawannach, czy piaszczystych i kamienistych na obszarach pustynnych i górskich. Poznanie terenów, na których występują przedstawiciele poszczególnych rodzajów oraz poznanie warunków, w jakich kaktusy rosną w przyrodzie pozwala wyciągnąć praktyczne wnioski dotyczące uprawy tych roślin. Tereny pustynne i półpustynne, gdzie zadomowiła się większość tych roślin charakteryzują się dużymi wahaniami temperatury w krótkich okresach czasu: od 40 stopni Celcjusza do przymrozków. Kaktusy mogą przetrwać te chłody, ponieważ występują one w porze suchej. Ich sok komórkowy ulega wówczas koncentracji i obniża się punkt jego zamarzania, a same kaktusy marszczą się i kurczą.Dzięki temu, gdy sok komórkowy zamarza i zwiększa swą objętość może swobodnie zmieścić się w pomarszczonych tkankach ( roślina zostaje nieodwracalnie uszkodzona dopiero wtedy, gdy pękną jej ściany komórkowe ).

Okres wegetacji kaktusów w stanowiskach naturalnych może trwać tak długo, jak długo rośliny mają wystarczającą ilość wody. W prakyce mogą się więc one rozwijać w porze deszczowej, a potem jeszcze tylko dopóki gleba nie przeschnie, tak że korzenie nie będą już mogły czerpać z niej składników pokarmowych. Długie okresy zupełnej suszy są cechą wspólną niemal wszyskich naturalnych stanowisk kaktusów - w tym czasie kaktusy nie rosną.

Regularnie następujące po sobie okresy spoczynku i rozwoju są podstawą rytmu życiowego kakusów. W naszych warunkach klimatycznych jednak spoczynek zostaje wymuszony nie przez suszę i upalną pogodę, ale przez suszę i niskie temperatury. Czas ten kaktusy powinny spędzić w pomieszczeniu suchym, chłodnym i jasnym.Nie trzeba ich wtedy podlewać ( nadmiar wody może roślinom wręcz zaszkodzić ).

Pomimo, że kaktusy wspaniale i dość szybko przystosowują się do nowych warunków, należy jednak zawsze spełniać podstawowe wymagania danego gatunku oraz latem zapewnić światło, ciepło i niezbyt obfite podlewanie, a zimą chłód i suszę. W uprawie tych roślin ważne jest zapoznanie się z wymaganiami poszczególnych gatunków, np. rodzajom Capiapoa i Gymnocalycium przez cały rok potrzebny jest półcień, a Mammillaria plumosa najlepiej rośnie w podłożu zasobnym w wapń.

Zależnie od tego, w jakich warunkach uprawiamy kaktusy, uzyskujemy rośliny różnej jakości. Niektórzy miłośnicy trzymają kolekcje na otwartej przestrzeni, inni umieszczają je pod szkłem, jedni silniej wietrzą,a inni cieniują.Stosowanie ziemi zasobnej w składniki pokarmowe bądź jałowej,mniej lub bardziej obfite podlewanie - wszystko to ma wpływ na ukształtowanie i wzrost pędów, cierni, włosów, na zabarwienie skórki i na budowę tkanek.Wygląd i inne cechy roślin zależą od całokształtu czynników zewnętrznych. Fachowiec pozna od pierwszego spojrzenia, czy kaktus trzymany był w miejscu nasłonecznionym, czy w półcieniu, pod szkłem, czy na otwartej przestrzeni, jak był nawożony itd.W miarę uzyskiwania doświadczenia możemy wpływać na wygląd rośliny poprzez zastosowanie odpowiednich warunków uprawy ( gleba, świało, wilgoność,nawożenie ). Najwłaściwszym sposobem uprawy jest taki, dzięki któremu uzyskujemy rośliny o mocnej budowie i dużej liczbie cierni, a więc podobne do kaktusów z naturalnych stanowisk. Zmiany wywołane różnymi sposobami uprawy nie prowadzą do powstania nowych odmian lub gatunków, ponieważ cechy dziedziczne pozostają niezmienione.

Wiedza o warunkach w jakich uprawiane przez nas kaktusy rosną w swoim środowisku naturalnym pozwala uniknąć wielu błędów oraz wyciągnąć wnioski dotyczące uprawy tych roślin.